April 2011

Interview met Joseph Oubelkas

Joseph Oubelkas zat 4.5 jaar onterecht in een Marokkaanse gevangenis en schreef er een boek over.” Zo luidde kort en krachtig het twitterbericht van het tv-programma Pauw en Witteman waarmee de komst van Joseph in het programma werd aangekondigd. Joseph debuteerde in februari met zijn boek “400 brieven van mijn moeder” dat hij schreef in de gevangenis en is dankbaar voor alle aandacht die er is voor zijn verhaal.

De waarde van geschreven post
Op een mooie lentedag in de zon doet Joseph Oubelkas voor de zoveelste keer met veel enthousiasme zijn verhaal. Een rustige en welbespraakte jongeman die een doel voor ogen heeft: mensen inspireren en raken met zijn boek. Het leven van Joseph draait op dit moment om het boek dat hij besloot in de gevangenis te schrijven. Het is niet niks om op valse beschuldiging 4.5 jaar in een Marokkaanse gevangenis, of eigenlijk in verschillende gevangenissen, opgesloten te zitten. Kracht en positivisme gecombineerd met de brieven van zijn moeder, maar ook de vele post van vrienden en kennissen, hebben hem door deze periode heen geholpen. Want hoewel zijn boek is geschreven rondom de brieven van zijn moeder benadrukt hij dat alle andere post voor hem net zo belangrijk was. “Toen ik vrijkwam, nam ik meer dan 100 kilo aan post mee terug naar Nederland, allemaal post en brieven die ik bewaar en koester. Geschreven post blijft altijd bestaan en kun je teruglezen.”

De kracht van inspiratie
Het boek is een succes, op de presentatie in zijn geboorteplaats Raamsdonksveer kwamen meer  dan 400 mensen. De presentatie werd afgesloten met een staande ovatie. “Dat heeft me enorm gesteund en geïnspireerd.” Joseph meet het succes van het boek niet alleen af aan de verkochte aantallen en de vele aandacht die hij er op het moment mee heeft. “Het mooiste vind ik dat ik zoveel prachtige reacties krijg. In mijn ogen is het hoogste haalbare met een boek dat je mensen inspireert om door te zetten. En dat is met dit boek gebeurd en al zo snel. Ik kreeg een reactie van een vrouw die op dit moment door een diep dal in haar leven gaat, dat zij mijn boek had gelezen en daar kracht en troost uit had geput. Ik ben daar dankbaar voor. De fascinatie groeit bij mij daardoor, ook voor het schrijven”. Heeft hij behalve een fascinatie ook een passie voor schrijven? “Ja, maar vooral voor het vertellen en het praten over het verhaal en het boek vind ik belangrijk. Mijn moeder is historicus en geeft veel lezingen. De appel is niet ver van de boom gevallen, het gaat mij ook goed af.”

Een leven als de zon
Dat hij een boek zou schrijven had Joseph in zijn ‘pre-gevangenis periode’, zoals hij het noemt, niet bedacht.  Hij groeide op als enig kind van een Marokkaanse vader en een Nederlandse moeder in Raamsdonksveer en had een rustige jeugd. Na een HBO-studie ICT-management en na een tijd in een bedrijf stage gelopen en gewerkt te hebben, besloot Joseph een eigen onderneming te beginnen. Het ondernemerschap, niet van huis uit meegekregen overigens, zit hem in zijn bloed. “ICT was de toekomst en ik vond het leuk om met computers te werken. Ik zag kansen en ging ervoor. Dat typeert mij.  Wat het ook is, als ik eenmaal een focus heb dan ga ik ervoor”. Op een moment werd Joseph door een oude klant gevraagd of hij voor zijn bedrijf een keer in de maand in Marokko wilde werken. “Het had niets met ICT te maken maar ik sprak Frans, had een streepje voor met mijn achtergrond en ging het avontuur aan. Ik deed controlewerkzaamheden voor een fruitbedrijf. Het was een leuke baan waardoor ik de cultuur, de mensen en het land leerde kennen en het was een uitdaging.” Alles zat Joseph mee. “Mijn leven was zoals het weer nu: een stralende zon.”

Wrong time wrong place
Tot die ene dag dat hij werd opgepakt. Toen verdween de zon en ging het goed mis. Dat moment blijft hem levend voor de ogen, temeer hij er nu ook over heeft geschreven en het dagelijks in een lezing of interview beschrijft. “Op het moment zelf heerste vooral ongeloof en ik dacht WOW dat is een grote drugsvangst. Ik had niet het idee van o jee ik ben er bij.” Joseph was op het verkeerde moment op de verkeerde plek toen een grote drugsvangst werd gedaan door de Marokkaanse politie. Er werd hem wel steeds verteld dat hij zich geen zorgen hoefde te maken. Maar later werd hem verteld dat het aantal stempels in zijn paspoort niet klopte. Om het te kunnen laten zien heeft hij dat oude paspoort altijd bij zich. Hoewel het aantal stempels wel degelijk klopte zou het de reden zijn om hem een vonnis van 10 jaar op te leggen.

De drie pijlers van geluk
In de gevangenis heeft Joseph er onder moeilijke omstandigheden het beste van gemaakt. “Je beleeft daar alles heel extreem en ik heb intense emoties gehad en van alles meegemaakt. Het vormt je ook, maar ik kan zeggen dat mijn karakter hetzelfde is gebleven.” In de gevangenis begon Joseph met lezen. Vooral biografieën hadden zijn voorkeur. Hij haalde zijn inspiratie en troost uit vele levensverhalen, maar vooral dat van Nelson Mandela. En uit de brieven van zijn moeder dus. “Er was belangstelling voor mijn brieven van een regionale krant. Dat fascineerde mij en zette mij aan om te schrijven. Ook wilde ik die prachtige brieven van mijn moeder delen met anderen, het raakt, is emotie en puur.” Nu hij terugkijkt op een zware periode in zijn leven hebben de kleinste dingen die vanzelfsprekend zijn, voor hem een extra dimensie gekregen. “Vrijheid is kostbaar. Naast gezondheid en liefde moet je je daar elke dag van bewust zijn. Het zijn de drie pijlers waar je je geluk om heen kunt bouwen.” Hij heeft nog meer adviezen voor vooral jongeren. “Besef wat je hebt, zie kleine dingen en haal je geluk daaruit. Houd vol en zet door. Iedereen heeft dalen. Zonder dalen bestaan er ook geen pieken. Ik haal zelf mijn inspiratie uit mensen die het moeilijk hebben gehad en er sterker uit zijn gekomen. Kijk niet naar het negatieve en laat je niet meesleuren. Soms liggen dingen ook aan jezelf en helpt het niet om je in een slachtofferrol te stoppen, hoe moeilijk het ook is. Dat weet ik beter dan wie ook!”

De toekomst in NL
Op de vraag wat het eerste was wat Joseph deed toen hij in Nederland terug was, nu zo’n anderhalf jaar geleden antwoordt hij zonder nadenken. “Het was de zomer van 2009 en ik heb de auto gepakt en ben door heel Nederland gereden. Het ultieme gevoel van vrijheid vond ik dat. Ik heb in Nederland de wereld herontdekt.” De toekomst straalt voor Joseph. Hij geniet van de golf van aandacht om zijn verhaal te vertellen en is al bezig met een vervolg op zijn boek.

Meer informatie over Joseph en zijn lezingen vind je op www.oubelkas.nl

Interview en foto’s: Fatma Kaya

Reacties kunnen gemaild worden naar info@honderdprocenteigenwijs.nl

design donttellmum.nl / created by By the WWW...
Earl Mitchell Authentic Jersey  Jeremy Kerley Womens Jersey  basketball jerseys custom