Maart 2007

Interview met Sabra Dahhan

Te veel ambities en plannen om op te noemen. Van de wens om stage te lopen in een womens health center in San Fransisco – ‘een mooie mix van culturen’ – tot Klassiek Arabisch studeren in Damascus – ‘de mooiste taal die er is, ik kan het ruiken maar nog niet proeven en het is de sleutel tot de hele Arabische wereld’.

In het leven van Sabra Dahhan, vierdejaarsstudente medicijnen past en kan het allemaal. Op dit moment loopt zij stage in hetzelfde ziekenhuis in Amsterdam waar zijzelf ooit 23 jaar geleden geboren is.

‘Al sinds ik mij herinner wil ik arts worden om mensen te kunnen helpen’, vertelt Sabra. De keus voor een middelbare school was voor haar niet moeilijk: er moest Latijn en Grieks gegeven worden. Meer dan havo-advies zat er echter niet in volgens de leraar. Een eigenwijze kleine dame en twee mondige ouders trokken zich daar niets van aan en zo kwam Sabra terecht op een gymnasium. Na twee jaar op het Vossius Gymnasium gezeten te hebben, die zij ‘te kouwe kak en te autoritair vond’, is ze overgestapt naar het eigenzinnige Barlaeus Gymnasium in Amsterdam.

Hoewel er in die tijd wel wat allochtone leerlingen rondliepen, zag Sabra veel van hen al in de eerste en tweede klas afhaken: ‘Een van de redenen hiervan was dat ouders hun kinderen niet altijd voldoende konden begeleiden en dat de school te weinig deed om deze leerlingen wel te begeleiden.’ Op het Barlaeus, waar veel leerlingen de kinderen zijn van de crème de la crème van de samenleving, kwam ze tot het besef dat er hele achterhaalde ideeën over allochtonen heersten. Sabra: ‘Daardoor oordeel ik niemand op hun opleiding. Ik heb aan den lijve ondervonden dat zelfs de meest hoogopgeleide mensen hele kortzichtige ideeën kunnen hebben.’

‘Ik ben eraan gewend dat ik altijd anders was, maar dat heeft me wel gevormd. Je wordt op school vaak snel in een hokje gestopt. Nederlanders konden mij niet plaatsen omdat ik niet was zoals ze dat verwachtten van een Marokkaan: ik praat Nederlands zonder accent en kom uit een hoogopgeleid gezin. Om diezelfde redenen kunnen veel Marokkanen mij ook niet plaatsen. In hun ogen lijk ik iemand die haar afkomst verloochend, terwijl ik juist heel goed weet waar ik vandaan kom.’

Zelfredzaamheid
Deze dame die stevig in haar schoenen staat en zichzelf is onder alle omstandigheden vindt dat je in jezelf moet geloven. Maar, er moeten ook mensen in JOU geloven. Als je dat niet bij je ouders krijgt, zoek dan mensen op en vorm een verbond en organiseer zelf dingen. ‘Word zelf onderdeel van dat verbond of van een groep’, is haar advies. Sabra maakt zich niet teveel zorgen om allochtone jongeren. Zij gelooft in hun zelfredzaamheid.

Een andere tip die Sabra geeft aan allochtone jongeren: ‘Ga vrijwilligerswerk doen in het buitenland. Je ziet dan hoe het anders kan en je leert Nederland waarderen om wat ze jou biedt. Dit geldt voor alle jongeren, niet alleen allochtone jongeren.

De beleidsmakers, politici en leraren zouden de problematiek rondom allochtone jongeren ook wat menselijker moeten benaderen’, vindt Sabra. ‘We zijn deel van deze samenleving, geen losstaande groep. In een stad als Amsterdam bestaat meer dan de helft van de jongeren uit allochtonen. We komen er aan, we werken onszelf bijna onzichtbaar omhoog. Kijk maar naar alle Marokkaanse en Turkse schrijvers, artsen en kunstenaars. Straks worden mensen in dit land wakker en zien ze dat we ons op topposities bevinden. Dit is dan allemaal gebeurd terwijl zij zich met ‘integratiediscussies’ bezighielden.’

Maatschappelijke betrokkenheid
De keus voor medicijnen werd mede bepaald door de enorme maatschappelijke betrokkenheid die Sabra heeft: ‘Wat staat er dichterbij de mensen dan zorg? Je hebt door kennis de sleutel tot iemand zijn gezondheid en als ik ook maar één persoon beter kan maken of redden, dan mag ik met een gerust hart sterven.’

Hoe groot was de teleurstelling toen zij in het eerste jaar dacht allemaal studenten te treffen die net als zij de studie deden voor de patiënten en niet voor zichzelf: ‘Zat ik daar met allemaal corpsballen die uit hele andere motieven medicijnen studeerden. Het is een hele prestigieuze studie, die veel mensen (stiekem) aantrekt om het aanzien en het geld.’

Op de vraag wat zij meteen zou regelen als zij het voor het zeggen had, antwoordt Sabra zonder na te denken: ‘Vrede in de wereld maar als eerste in het Midden Oosten’. Als het daar iets veiliger wordt, is ze van plan daar te gaan werken. Met name in onbereikbare gebieden.

Op de vraag wie de rolmodellen zijn van iemand die zo goed weet wat ze wil, zich niet conformeert aan de rest en zo eigenwijs is, antwoordt ze: ‘Rolmodellen zijn voor mij voornamelijk mensen die in ideeën geloofden die heel erg indruisten tegen de gevestigde orde. Mensen die losstaan van alles en die je er zo uitpikt, die hun eigen ding doen, dat geloven en uitdragen. Volgens die definitie zijn dat voor mij mensen als Che Guevara maar ook iemand als Madonna. Maar mijn allergrootste voorbeelden zijn mijn ouders.’

design donttellmum.nl / created by By the WWW...