December 2009

Interview met Arzu Kökeng

Arzu Kökeng (1978) kan terugkijken op een interessant en vooral inspirerend jaar. Naast haar drukke baan als webeindredacteur van MTNL in Amsterdam zijn de eerste stappen gezet voor het realiseren van een van haar diepste wensen: het maken van een film.

Een betere wereld begint bij jezelf
Nog maar net terug uit de Verenigde Staten waar ze drie weken lang op uitnodiging van de Amerikaanse ambassade deelnam aan een speciaal programma voor een internationaal gezelschap om ‘The Land of the Free’ beter te leren kennen, zit ze alweer aan de Starbuckskoffie op Schiphol. Een betere plek om terug te blikken kan haast niet.
“Een van de conclusies die ik heb kunnen trekken is dat het land veel harder kan en zou moeten werken om van dat slechte imago af te geraken. Hoe zelfgeabsorbeerd de Amerikanen ook zijn en hoe weinig de rest van de wereld hen ook bezigt, ik ben wel enorm gecharmeerd van het prachtige Amerika”. Het mooie aan de reis vond Arzu dat je veel verschillende mensen kon ontmoeten en spreken. Van invloedrijke politici en zakenlui tot aan Joe Average op de hoek van de straat. Ze heeft veel kunnen discussieren over thema’s als (im)migratie, gezondheid, mensenrechten, religie en milieu. “Om Amerika te snappen moet je eerst het Amerikaanse federalisme begrijpen. En wanneer je het ingewikkelde politieke stelsel dat ze daar hebben begrijpt (en dat alle politiek is gebaseerd op lokale belangen), krijg je inzicht in hoe en waarom de dingen wel of niet lopen in dat land”. Een van de meest memorabele momenten voor haar was in The Liberty Bell Center in Philadelphia waar een fantastische interactieve presentatie wordt gegeven over de stichting van Amerika. “De hele presentatie is gebaseerd op inclusiviteit en de boodschap is dat de VS zo groot en mooi is geworden dankzij alle migranten die hun steentje hebben bijgedragen. In 1910 was 75 procent van steden zoals Boston allochtoon. Door hun karakteristieke eigenschappen op te geven konden families als de Strapinsky’s zich volledig assimileren in de dominerende witte Anglosaksische maatschappij (dit gold niet voor de negroiden: een huidskleur kan je immers niet opgeven)”. Het zet haar aan het denken over de huidige problemen hier in Nederland waarvan de oorzaak volgens sommige politici ligt in de (terechte?) weigerende houding van moslims om te assimileren. “Waarom moet Nederland een smeltkroes zijn? Waarom kunnen we onze identiteiten niet behouden? Waarom kunnen we niet verschillend zijn van elkaar? Ik vergelijk Nederland liever met een salade”. Arzu heeft soms gesprekken met haarzelf en beland wel eens in tweestrijd. “Het wordt mij op sommige momenten makkelijk gemaakt om me te distantieren van mijn Nederlandse identiteit. Maar aan de andere kant ben ik wel hier geboren, dus weiger ik mijn thuisland zomaar op te geven. Daarom probeer ik het altijd eerst bij mezelf te zoeken en het gevoel van ontheemding om te buigen naar iets positiefs. Een betere wereld begint bij jezelf.” Heeft Arzu ook een antwoord op wat er nodig is? “We hebben mensen nodig die niet handelen puur vanuit een eigen belang, maar omdat ze echt gelóven dat de zogenaamde zwakte (de diversiteit) juist de kracht van Nederland is. Alleen dan kunnen we bouwen aan een betere toekomst en samen sterker worden. We hebben mensen nodig die angst niet meer als de voeder gebruiken.”

Durf groot te dromen
Angst heeft geen plek in Arzu’s leven: hoop is haar grootste drijfveer. Haar droom is een film uit te laten komen, maar eerst spoelen we nog even terug naar haar recente verleden. Arzu is opgegroeid in Nijmegen. “Als puber was ik een vrije chick en een pioneer. Mijn ouders gunden me veel vrijheid en vingen de kogels voor me op, zodat ik me kon ontwikkelen zonder last te hebben van de sociale controle binnen mijn gemeenschap. Op mijn 17e kwam ik in aanraking met creatievelingen. Zo zong ik mee op een album (samen met rapformatie Zo Moeilijk) en hielp ik mee aan allerlei gesubsidieerde educatieve filmpjes voor het onderwijs. Ik trok duidelijk mijn eigen plan en stelde doelen in mijn leven”. Maar op een gegeven moment pasten Arzu’s grote dromen niet meer binnen de stadswallen van Nijmegen. Op haar 22e nam ze het besluit om een punt te zetten achter haar vierjarige relatie en uit Nijmegen te vertrekken. In 2001 verkaste ze vrolijk naar Rotterdam, maar werd daar binnen no time geconfronteerd met een keiharde realiteit. “In Nijmegen was ik bijzonder, in Rotterdam een van de velen. De stad zette me meteen op mijn plek. Mijn intenties en dromen vielen in duigen.”. Hoewel ze in haar Rotterdamperiode haar creativiteit leerde professionaliseren (met een eigen tv-programma o.a.) was de tol zwaar. Een belangrijk besef bracht deze periode haar ook. “Ik ontdekte dat mijn echte vrienden in Nijmegen zaten en zitten en dat niets belangrijker is dan mijn familie”. Haar (huidige) liefde voerde haar in 2004 mee naar Amsterdam. “De energie van de stad was anders, opener en hartelijker. Ik ging werken bij een bank, omdat ik niet 1 2 3 een baan kon vinden, maar werd al gauw doodongelukkig. “Binnen een jaar had ik flink genetwerkt en was het me gelukt om een aantal leuke freelanceklussen binnen te hengelen. Een beetje bij beetje begon ik in de avonduren en weekenden journalistieke artikelen te schrijven”. Dat was een goede zet, want zo sleepte ze de EU Journalist Award in de categorie jonge journalisten binnen in 2006. Haar tip naar andere jongeren is: durf groot te dromen en geef niet op. Als jij het wil kan het, kijk maar naar mij. Ik ben al hartstikke ver gekomen, vooral als je bedenkt dat ik oorspronkelijk uit een achterstandswijk kom”.

Zelf doen en stappen zetten
Arzu leeft haar eigen boodschap ook daadwerkelijk na. Picture this…Haar werk bij de bank beviel niet…Op een avond keek zij op aanraden van een Nijmeegse vriend naar een video van Anthony Robbins op YouTube en hoorde ze het verhaal van Sylvester Stallone aan. “Ik vond het zo inspirerend dat hij zelf uit zijn eigen dal was gekomen en ondanks alle ellende zijn focus scherp wist te houden. Stallone bereikte zijn doel niet van de ene dag op de andere. Hij had er geduld voor gehad en was toegewijd gebleven. Ik besloot op dat moment mijn levensdoelen te vervullen en alles wat ik deed in het teken van deze doelen te stellen. Zo heb ik dezelfde nacht nog mijn eerste filmproject uitgetikt”. Arzu vond iemand die in haar geloofde: haar kracht en passie waren overtuigend. In 2007 kreeg ze geld van het Filmfonds om haar idee verder uit te werken. “Dit was zo’n groot compliment, het is een katalysator geweest die de structuur van mijn dagelijkse leven heeft doen veranderen.” Arzu ging elders parttime werken als webredacteur, zodat ze meer tijd kon besteden aan haar film. Zij meldde haar project aan voor een internationaal filmontwikkelingstraject. Het resultaat? Afgelopen zomer werd haar project geselecteerd voor een workshop tijdens het Cannes Film Festival. “Je moet zelf die eerste stap zetten. Niemand anders gaat het voor je doen. De workshop (in een groep van 21 internationale ervaren filmmakers) zorgde ervoor dat ik mijn eigen kwaliteiten ging herkennen en erkennen. Alles viel in elkaar. En wat bleek? Ik was ook nog eens de meest succesvolle!”. Waarom? Omdat Arzu vooraf alles tot in de puntjes had voorbereid. Van het drukken van brochures tot het plannen van al haar afspraken met belangrijke Nederlandse en buitenlandse producenten. Zij wist dat er veel op het spel stond en dat het de perfecte gelegenheid was om de juiste mensen te ontmoeten. “Een van de dagen was zo indrukwekkend, ik voelde dat ik weer een stap dichterbij mijn droom was. Ik werd overweldigd door emoties. Terwijl ik in mijn huurauto in de parkeergarage zat te huilen van blijdschap zei ik constant tegen mezelf: wees dankbaar voor deze kans”. Het was een goed moment om te relativeren, want in een dergelijke setting is het niet moeilijk om het hoog in je bol te krijgen, volgens Arzu. Maar niet zij. Haar drive en professionele houding wierpen vruchten af. “Mensen vonden mijn project interessant, mijn verhaal inspirerend en mijn werkwijze erg prettig”. Zij heeft veel interessante mensen ontmoet en het is allemaal gaan rollen. Het afgelopen half jaar is Arzu bij MTNL verantwoordelijk geweest voor de reorganisatie van de webafdeling. “Het was een pittige klus, maar ik ben heel trots op mijn medewerkers die zo veel veerkracht hebben getoond.” Daarnaast bevindt Arzu zich in de ontwikkelingsfase van haar eerste scenario en heeft ze in IDTV een goede partner gevonden. “In deze industrie moet je een lange adem hebben en heel veel vertrouwen in je project. En laat ik die twee ingredienten nou hebben.” Haar tweede project valt inmiddels ook goed in de smaak bij diverse (internationale) producenten. Een ding is duidelijk: we gaan het komende jaar zeker meer van Arzu Kökeng horen!

Meer informatie over Arzu vindt je via www.arzukokeng.com

Interview: Fatma Kaya
Foto: Arzu Kökeng

design donttellmum.nl / created by By the WWW...