Augustus 2010

Interview met Birsen Basar

Op haar 24e weet Birsen Basar (1986) precies wat ze wil: zoveel mogelijk mensen, in het bijzonder mensen met een Turkse achtergrond, informeren over autisme. Met een onvermoeibare energie en tomeloze ambitie timmert ze succesvol aan de weg. Want wie kan beter over de ervaringen van een jonge autist vertellen dan Birsen zelf?

Je verplaatsen in een ander
Bij Birsen is pas op haar 21e geconstateerd dat ze een klassieke vorm van autisme heeft. Toen vielen voor haar veel ontbrekende stukjes van de puzzel in elkaar. Met name haar schooljaren waren voor Birsen heel zwaar, enerzijds door haar eigen gedrag en anderzijds door uitsluiting en pesten. Haar gedrag werd veelal afgedaan als verwend. Pas na een persoonlijk dieptepunt kwam zij in aanraking met een psychiater die, 10 weken voor haar afstuderen, autisme constateerde. Eindelijk begreep zij waarom zij niet goed om kon gaan met veranderingen, nieuwe dingen en sociale interactie. “Ik wil wel maar kan me niet goed verplaatsen in een ander”.

Zware tijden
Over haar gedrag op school weet ze zich nog goed te herinneren dat ze de baas speelde en haar zin graag wilde. “Ik wilde niet doen wat anderen deden of zeiden, en was eigenwijs” vertelt ze. Gelukkig had ze met leren niet veel problemen. “Toen iedereen de tafels tot 10 kende kon ik de tafels tot en met 20, ik kon erg goed uit mijn hoofd leren”. Maar vanaf groep 5 veranderde er iets. “ De andere kinderen accepteerden mijn gedrag niet meer. Ik werd niet meer uitgenodigd op feestjes en werd buitengesloten”. Dit was voor Birsen het begin van een zware tijd, die zou aanblijven tot ze met haar HBO opleiding begon. “Ik wilde niet meer leven en begon een dagboek”. Haar droom was om na de middelbare school Frans te studeren omdat ze dat een leuk vak vond. Toch zag ze er van af door wat zij noemt het sociale aspect. Want sociaal gezien is het leven van een autist zwaar volgens Birsen. Op advies van haar ouders begon ze aan een HBO opleiding economie.

Gezien worden
Hoewel de HBO haar meer vrijheid bood was vriendschappen sluiten moeilijk. “Ik was jaloers op Turkse studenten die het leuk met elkaar hadden. Ik durfde geen toenadering te zoeken omdat ik bang was afgewezen te worden. Nu weet ik dat dit ook te maken heeft met mijn autisme”. Haar angst voor afwijzing, stilte en faalangst werden verkeerd geïnterpreteerd, met name door leraren. “Ze vonden me te stil maar vertelden me dan niet wat ik wel moest doen” vertelt ze nog steeds verbaasd. Birsen voltooide haar HBO opleiding met succes maar de uitdaging kwam pas daarna. “Het probleem met autisten is dat je uiteindelijk zelf alles moet doen” geeft Birsen in het kort het gevoel weer dat zij had toen zij op zoek ging naar een baan. Maanden bracht zij thuis door waar de ene afwijzing de andere volgde. Ze ging, uit interesse, op internet op zoek naar andere Turken met autisme. Dat leverde niets op maar frustreerde haar zodanig dat zij zich erin vast ging bijten. “Veel Turken dachten dat ik loog als ik vertelde dat ik autisme had. Toen besloot ik een boek te schrijven. Ik wilde vertellen dat ik hoewel ik geleerd had het toch moeilijk had”. Uiteindelijk heeft het schrijven haar anderhalf jaar gekost. Omdat ze het boek in het Turks had geschreven zocht zij een uitgeverij in Turkije, wat een onmogelijk taak leek. Met hulp van haar vader en wat speurwerk werd het onmogelijke mogelijk. Na veel moeite kreeg zij aardig wat aandacht met haar boek die zij in het Nederlands vertaald “Ik wil niet meer onzichtbaar zijn” noemde. Dat is namelijk haar grootste wens, niet meer onzichtbaar zijn en gezien worden. “Ik heb al te lang in de schaduw geleefd” vertelt Birsen.

Maxima fan
In Nederland heeft Birsen inmiddels ook een uitgeverij gevonden. De Nederlandse vertaling van haar boek wordt in september 2010 gepresenteerd. Haar grootste wens is het boek te presenteren aan prinses Maxima (zij is een superfan!) en ze probeert dit op alle mogelijke manieren voor elkaar te krijgen. Met het boek wil ze meer aandacht voor autisten onder allochtonen en reist stad en land af om presentaties of verhalen over haar eigen ervaringen te houden. Al geeft ze eerlijk toe dat ze toch iets meer hulp zou willen in haar missie om autisme bekend te maken onder allochtonen. “Ik wil graag anderen helpen maar soms denk ik dat je het toch allemaal zelf moet doen. Ik heb gelukkig een leuke baan en een leidinggevende die mij heel erg steunt”. Birsen werkt bij de gemeente Breda als medewerker subsidie beheer. “Ik wil doorgroeien in mijn baan en gerespecteerd worden om wie ik ben”.

Ambities

Op de vraag wat naast het ontmoeten van prinses Maxima haar grootste wens is antwoord Birsen heel duidelijk. “Ik wil aandacht en gezien worden want ik heb al te lang in de schaduw geleefd. Over 10 jaar wil ik een partner en een eigen sociale omgeving. Ik wil in een liefdevolle omgeving zijn waar ik mezelf kan zijn en leeftijdsgenoten kan ontmoeten”. Ambitie heeft Birsen ook op andere terreinen, zij is inmiddels al bezig met een tweede deel van haar boek!

Interview: Fatma Kaya

design donttellmum.nl / created by By the WWW...
Earl Mitchell Authentic Jersey  Jeremy Kerley Womens Jersey  basketball jerseys custom